. Η εμφιλοχώρηση αστικισμών στο λόγο, μέσα από τη γνώση και την εμπειρία, γίνεται συνειδητά και ασυνείδητα. Εν προκειμένω, η σχηματοποίηση ενός φαινομένου, εκεί που αξιωματικά δεν πρέπει να υπάρχει, δυνητικά συνάδει με τη διαδικασία ορισμού και, μετέπειτα, αφομοίωσης.
. Το άτομο θα έπρεπε να ορίζει την συλλογικότητα και όχι η συλλογικότητα το άτομο. Αλλιώς μπορεί να μιλάμε και για Ιδεολογία.
. Στο δρόμο για την ουτοπία, πρέπει να καταστραφούν τα υπάρχοντα αξιώματα. Μια απελευθερωτική κίνηση δεν μπορεί να θέλει να φέρει τον προσδιορισμό “απελευθερωτική”, όταν τα άτομα δεν μπορούν να δεχτούν ότι είναι φορείς αστικών αντιλήψεων και αρνούνται να ανατρέψουν τις κατεστημένες αντίληψής τους και να θέσουν τον εαυτό τους σε διαρκή αμφισβήτηση.
. Τα απελευθερωτικά εγχειρήματα δεν είναι μαζοχιστικές συνευρέσεις όπου κάποιοι εκτίθενται και άλλοι εν δυνάμει εξουσιάζονται εθελοντικά.
. Ο ρόλος των Α.Ε σταματά στην καταστροφή του καταπιεστικού ΟΛΟΥ και στην αναπαραγωγή του. Οι μεταφηγηματικές ονειρώξεις για την ουτοπία εμπεριέχουν εν δυνάμει και τον εξουσιασμό τους.
. Καμία διαδικασία αφαίρεσης δεν μπορεί να ακυρώσει το γεγονός της ύπαρξης φαινομένων από τη στιγμή που, έστω και το ελάχιστο υπόλοιπο, είναι αποτέλεσμα του παρόντος. Στο τώρα οι νησίδες ελευθερίας απελευθερώνουν μόνο κλειστά σύνολα.

καμμια ειρηνη με τα αφεντικα

για την κοινωνικη εκτροπη

επ αφορμην ληψης νεων μετρων καταστολης και ελεγχου

http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=298755

Η ελευθερία είναι μια λέξη η οποία συχνά ξεστομίζεται από καναλάρχες και τα τσιράκια τους, κυβερνητικούς εκπροσώπους, ηθικολόγους λακέδες της high αστικής τάξης και διαφόρους καλοθελητές με καλές προθέσεις. Μάλιστα προτάσσεται όταν διαταράσσεται η κοινωνική ειρήνη και η ροή του χρήματος. Με αυτό τρόπο συχνά εξισώνεται η ασφάλεια με την ελευθερία. Μια ελευθερία που ουσία και περιεχόμενό της είναι το δικαίωμα στην ατομική ιδιοκτησία και ιδεολόγημά της είναι η δημοκρατία . Αυτό φυσικά συμβαίνει επειδή σαν έννοια η ελευθερία όταν ορίζεται θετικά μεταβαίνει στην αντίθεση της και γίνεται προασπιστής της κοινωνικής αδικίας. Άρα η αστική δημοκρατία μέσω του δικαίου ουσιαστικά νομιμοποιεί κάθε είδους περιορισμό της ελευθερίας όπως αυτή έχει ορίσει. Έτσι με πρόσχημα την ασφάλεια καταργούνται ελευθέριες ώστε να διασφαλιστεί η ελευθερία της οικονομικής ελίτ να εκμεταλλεύεται τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα με περισσότερο έλεγχο. Η ελευθερία του λόγου πετιέται με περισσή ευκολία. Το επιχείρημα απλό. Η βία και αυτοί που ωθούν προς την βία οφείλουν να παταχτούν για χάρη του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου. Μια λογική που αρμόζει σε ολοκληρωτικές μορφές διακυβέρνησης. Στα θεμέλια της νεοκλασικής αστικής ιδεολογίας είναι η έννοια της οριακής ωφέλειας και η μέτρησή της. Κατ’ επέκταση και στην εφαρμογή της άρχισαν να γίνονται μετρήσιμα μεγέθη τα πάντα. Ένα από αυτά είναι και η ελευθερία. Το όριό της και συνάμα ο περιορισμός η δημοκρατία. Σε αυτή τη λογική εντάσσεται και η «μετακίνηση» του περιορισμού μέσω της προώθησης του θεσμού του δημοψηφίσματος. Άλλο ένα αστικό ιδεολόγημα. Καθώς επικρατεί η λογική του οικονομισμού, οτιδήποτε χαλάσει τα σενάρια οικονομετρών για περισσότερο κέρδος των καπιταλιστών είναι επικίνδυνο. Με αυτή την λογική είναι συνετό να περικοπούν εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα τα οποία κατακτήθηκαν με αίμα προς όφελος της οικονομίας και της πατρίδος (sic !) και αναγκαίο να μην υπάρχει φωνή η οποία να καλεί σε εμπράγματη άρνηση της εντατικοποίησης του έλεγχου και της εκμετάλλευσης από τους καπιταλιστές. Σε μια παγκόσμια δομική κρίση οι καπιταλιστές μέσω του δόγματος του σοκ βλέπουν την ευκαιρία για μια αναδιοργάνωση και αναδόμηση του συστήματος συμφωνά με τα μέτρα τους.
Η κοινωνία του Όργουελ γίνεται εμπράγματη και αποκτά ρεαλιστική υπόσταση. Η κοινωνία της τιμωρίας μεταβαίνει στην κοινωνία του έλεγχου . Το υποκείμενο μετατρέπεται σε μεμονωμένη μονάδα η οποία οφείλει να υποταχτεί στις επιταγές του καταναγκαστικού όλου. Τα λόγια της thatcher περί ύπαρξης μόνο άτομου και του schumpeter περί στασιμότητας του καπιταλισμού δεν είναι προφητείες αλλά απλά και μόνο επιβεβαιώσεις. Το τελευταίο μοιάζει σαν μια Μηχανή στην οποία θα έχουν πρόσβαση μονό κάποιοι οικονομικά προνομιούχοι. Καθώς αυτό το μεταμοντέρνο πανοπτικό μετατρέπεται σε απόλυτο πνεύμα, η άρνηση τους θεωρείται εκ των πρότερων έγκλημα. Ο έλεγχος των blog και του λογού σε ευρύτερο επίπεδο καταργεί και τα τελευταία προσχήματα της αστικής ολιγαρχίας όπου αυτά υπήρχαν.
Φυσικά θα υπάρχει το δικαίωμα της διαδήλωσης και της γνώμης αλλά στο σημείο το οποίο θα εγκρίνει η εκαστοτε κυβέρνηση η οποία λειτουργεί ως εντολοδόχος του οικονομικού λεβιάθαν. Ο πρεντεντερισμός γίνεται δόγμα. Η έννοια της αστικής ελευθερία ολοένα και διευρύνεται τα όρια μέσα στα οποία μπορεί να το κάνει όμως ολοένα και στενεύουν.
Μπορείς να φωνάξεις για το σύστημα που σε καταπιέζει αλλά μονό στα όρια μιας ξεπουλημένης πολύχρωμης αριστεράς όπου η τελευταία διατυμπανίζει συνεχώς την ανάγκη να απολογείται συνεχώς σε ακροδεξιά καθάρματα και φερέφωνα τραπεζιτών και κεφαλαιούχων
Η βαρβαρότητα δεν είναι κάπου μακριά. Ήδη εκπληρώνεται σαν μια μνήμη η οποία έγινε προφητεία. Όταν οι κοινωνικές αντιστάσεις ολισθαίνουν τα τσιράκια των τραπεζιτών κάνουν οικονομικά σενάρια για μεγαλύτερο κέρδος των αφεντικών τους.
Η αναγκαιότητα συναίνεσης η οποία προτάσσεται από τα πρεντεντεροειδή δεν είναι παρά η υπογραφή ενός κοινωνικού συμβολαίου εθελοδουλίας. Δεν μπορούμε να καταδικάσουμε την βία από πού και αν προέρχεται. Όχι μονό αυτό αλλά την προτάσσουμε κιόλας. Διότι είναι η απάντηση στην λεγομένη νόμιμη βία του κράτους και της τάξης που υπηρετεί.
Η ιδία η κοινωνία είναι πεδίο κοινωνικών και ταξικών συγκρούσεων. Η κάθε επιλογή επί αυτού είναι πολιτική και ζήτημα αξιοπρεπείας.

Το τελευταίο καιρό η πλειονότητα των ειδήσεων αφορά είτε άμεσα και είτε έμμεσα την οικονομία. Ξαφνικά καταλάβαμε ότι πριν από την κοινωνική πολιτική υπάρχει η οικονομική πολιτική. Η μήπως δεν είναι έτσι.

Από αυτό το σημείο και έπειτα τα πράγματα αρχίζουν να περιπλέκονται. Εξηγούμαι. Η ελλάδα βρίσκεται με ένα τεράστιο έλλειμμα και ένα εξίσου τεράστιο χρέος (δύο οικονομικές έννοιες που έχουν χιλιοειπωθεί) . Σαν αίτιο, από τους κάθε λογής μετά χριστόν (σχήμα λόγου) προφήτες δημοσιογράφους πανεπιστημιακούς, πολιτικούς, αναγνωρίστηκε η αποτυχία των κυβερνήσεων να διαχειριστούν ορθολογικά το δημόσιο ταμείο.

Εμφανίστηκε το κίνημα των “αγανακτισμένων” πολιτών που ξαφνικά στράφηκε κατά των κυβερνώντων και κατ΄ επέκταση όλων των εκπροσώπων που κοινοβουλευτικού συστήματος. Τα κύρια χαρακτηριστικά του κινήματος (όπως αυτά έχουν αποδοθεί από τα μέσα μαζικής επικυριαρχίας) είναι η μαζικότητα, ο μη πολιτικός προσανατολισμός και ο ειρηνικός χαρακτήρας.

Ας ξαναδιαβάσουμε λίγο , από την ανάποδη όμως , αυτά τα χαρακτηριστικά. Οι συγκεντρωμένοι είναι μια μεγάλη , άμορφη και φοβισμένη μάζα. Δηλαδή η χαρά του δημαγωγού και του λαϊκιστή.

Οι πάντες έχουν επικεντρωθεί στον οικονομικό πυρήνα του προβλήματος, τόσο που εύκολα πάρα πολλοί προκρίνουν σαν λύση, για την έξοδο από την κρίση, μια κυβέρνηση που δεν θα συγκροτείται από πολιτικούς αλλά από τεχνοκράτες κοινής αποδοχής. Το διακύβευμα , είναι η πατρίδα και πως αυτή μπορεί να σωθεί.

Ο εξουσιαστής χαμογελά ακόμη περισσότερο. Λίγο ακόμη και θα καταφέρει να ξεφορτωθεί και τον ενδιάμεσο που μέχρι τώρα χρησιμοποιούσε. Το χειρότερο δυνατό σενάριο που θα μπορούσε να φανταστεί κάποιος είναι να δωθούν τα όπλα στους καπιταλιστές, μια και το προνόμιο της χρήσης νόμιμης φυσικής βίας μέχρι και τώρα ήταν του κράτους. Αν οι τεχνοκράτες αναλάβουν την εξουσία με το πρόσχημα ότι πρέπει να σωθεί η πατρίδα , θα πάρουν στα χέρια τους ακόμη και τη χρήση νόμιμης βίας.

Το αστικό σύστημα είναι συγκροτημένο έτσι ώστε όποιος κατέχει τη ροή χρήματος να μπορεί να εξουσιάζει τα πάντα, ακόμη και τα κράτη αυτά καθεαυτά που το εκδίδουν. Το πρόβλημα δεν είναι η κρίση, δεν είναι το χρέος, το έλλειμμα , οι πολιτικοί, οι δικαστές . Είναι συνολικά η κοινωνική αστική δημοκρατική κατασκευή.

Το πρόβλημα είναι η θεωρητική συγκρότηση του τρόπου με τον οποίο έχουμε επιλέξει ότι είναι ο καλύτερος για να παράγουμε και καμία λύση δεν έρχεται από κανένα που προωθεί έξοδο με το βλέμμα στραμμένο στην παραγωγή.

Όσο κανείς δεν αμφισβητεί αυτή τη θεωρητική συγκρότηση δεν πρόκειται να λυθεί κανένα πρόβλημα.

Καμία ειρήνη με κανένα ταξικό και κοινωνικό εξουσιαστή. Αγώνας για την κοινωνική εκτροπή που τρομάζει.

Κοινωνική ελευθερία από κάθε λογής ιδεολογική κατασκευή.

Η λέξεις που έχουν ακουστεί και ειπωθεί χιλιάδες φορές τον τελευταίο καιρό είναι αγανάκτηση και αγανακτισμένος.

Η λέξεις που ξεχάστηκαν και θάφτηκε είναι καταπιεσμένος, σκλαβωμένος.

Τα μέσα μαζικής εξαπάτησης αγκάλιασαν και ανέδειξαν μια κίνηση που δεν τα άγγιζε και δεν τα αμφισβητούσε. Έσπευσαν να προβάλλουν κάτι που στρεφόταν αλλού. Έκλεισαν το μάτι στους «αγανακτισμένους» δείχνοντας ότι είναι μαζί τους. Οι «αγανακτισμένοι» φιλάρεσκα και ταπεινωτικά αρκέστηκαν στη δημοσιότητα που αυτά τους πρόσφεραν. Ταπεινωτικά γιατί από την πρώτη στιγμή και χωρίς ακόμη να έχει διαμορφωθεί και ζυμωθεί το οτιδήποτε , πριν ακόμη γίνει η πρώτη συνέλευση, ενσωμάτωσαν τον ειρηνικό και απολιτικό χαρακτήρα που τα μμε είχαν προσδώσει. Και σαν μην έφτανε αυτό υπερασπίζονται αυτά τα χαρακτηριστικά, προκειμένου να γίνουν αποδεκτά.

Η εξουσία- πολιτική, οικονομική, δικαστική- και τα μμε δούλευαν , δουλεύουν και θα δουλεύουν μαζί. Είναι ένα. Εξυπηρετούν και εξυπηρετούσαν τα ίδια συμφέροντα. Οι αγανακτισμένοι συνειδητά και ασυνείδητα εξυπηρετούν τα μμε που με τη σειρά τους υπηρετούν την εξουσία, τα αφεντικά τους.

Το Δεκέμβρη του 2008 μία σημαντική ιδεολογική σύγκρουση αφορούσε το γεγονός εάν είχαμε μπροστά μας μία εξέγερση ή όχι. Αργότερα, και όταν τα πράγματα είχαν ησυχάσει, όλοι παραδέχτηκαν ότι ήταν. Σήμερα δεν γίνεται καμία νύξη, γιατί απλά δεν υπάρχει κανένας εξεγερσιακός χαρακτήρας. Το αντίθετο! Μόλις άρχισαν να οργανώνονται οι πρώτες συνελεύσεις και κατάλαβε η εξουσία ότι το πάρτυ τελείωσε, εμφανίστηκαν τα πρώτα δημοσιεύματα περί πάνω και κάτω πλατείας ή περί πλατειοπατέρων. Παίζουν το παιχνίδι της χειραγώγησης πάρα πολλά χρονιά και το ξέρουν καλύτερα από τον καθένα.

Δεν είμαι αγανακτισμένος τώρα. Είμαι μισθωτός σκλάβος από τη στιγμή που γεννήθηκα. Δεν διαδηλώνω τώρα, που θίχτηκε η τσέπη μου και δεν μετράει το βύσμα μου. Δεν θεωρώ κατόρθωμα ότι σηκώθηκα από τον άνετο καναπέ μου. Δεν μουντζώνω χαμογελώντας, γιατί ταυτόχρονα ξέρω το γελοίο της πράξης μου. Δεν κατάλαβα τον τελευταίο μήνα (για να το ξεχάσω τον επόμενο που θα κανονίσω τις διακοπές μου ) ότι οι πολιτικοί και όχι ή πολιτική είναι το πρόβλημα.

Δεν είμαι εγκλωβισμένος στις επιλογές που μου δίνουν τα σκυλιά των εξουσιαστών.

Όπως στο τέλος της δεκαετίας του 90 όλοι διάβαζαν χρηματιστηριακές εφημερίδες , έτσι και τώρα: κάθονται και ακούνε οικονομολόγους (από την αντίθετη ιδεολογική πλευρά αυτή τη φορά) να τους μιλάνε. Ούτε τότε καταλάβαιναν , ούτε τώρα.

Οι κοινωνικοί ταξικοί αγώνες δίνονται εδώ και χρόνια στο δρόμο με σύγκρουση.

Αγανακτισμένοι, την ίδια στιγμή που εσείς κάνετε πικνίκ στην πλατεία ένας συνάνθρωπός μας δικάζεται άδικα Άρη Σειρηνίδη τον λένε. Αλλά τι σας λέω; Δεν έχει ανοιχτή καμία σελίδα στο facebook γι αυτόν. Που να τον ξέρετε για να αγανακτίσετε!!!

«Λεφτά υπάρχουν»

Γ.Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, δήλωση στη συνέντευξη τύπου στην 74 ΔΕΘ.

«Συχνά μέσα στο κοινωνικό περιβάλλον των καπιταλιστικών καθεστώτων, εμφανίζονται και εξελίσσονται φαινόμενα περίπλοκα και δύσκολα διαχειρίσιμα από το σύστημα. Η αντιμετώπισή τους είναι ένα διαρκές στοίχημα για την κυριαρχία.»

Απόσπασμα από την προκήρυξη ανάληψης ευθύνης, της η οργάνωσης «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς Αντάρτικη Ομάδα Τερροριστών Κομμάντο Λάμπρος Φούντας», για τις επιθέσεις στα γραφεία της «Χρυσής Αυγής», στη Διεύθυνση Αλλοδαπών και στο σπίτι του αντιπροέδρου της πακιστανικής κοινότητας.

«Ideology is crucial, in that it allows these (mostly middle-class) young men to overcome the moral instincts they and every other social primate are born with.  In Greece until 1990 or so, revolutionary communism  was the transcendental ideology that seemed to justify lethal violence against specific targets.»

John Brady Kiesling, former U.S. Foreign Service Officer

«…παλεύουμε για τις περιουσίες μας και τις ζωές μας»

Απόσπασμα από δήλωση μέλους της “Επιτροπής κατοίκων Αγ. Παντελεήμονα”

Όλα τα παραπάνω αποσπάσματα που συμπεριλαμβάνουν όλη την κλίμακα του πολιτικού συστήματος, ακόμη και ομάδες που έχουν ενσωματωμένη την (πολιτική) βία στην πρακτική τους, έχουν ένα κοινό παρανομαστή.

Αυτός δεν είναι τίποτε άλλο από την άμεση ή έμμεση αναφορά στο χρήμα, την ατομική ιδιοκτησία και κατ’ επέκταση την οικονομία. Κάτι που γίνεται άμεσα αντιληπτό είναι ότι σήμερα δεν μπορεί κάποιος να στηρίξει ή να αρθρώσει «πολιτικό» λόγο χωρίς αυτό να έχει οικονομικές αναφορές.

Αυτό που μένει να απαντηθεί (μοιάζει φιλόδοξο) ή τουλάχιστον να συζητηθεί (πολύ πιο εφικτός στόχος) είναι, εάν αυτός ο οικονομικός προσανατολισμός και αιτιολόγηση είναι σημεία των καιρών ή αν πράγματι δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνικό και πολιτικό επιχείρημα ξεκομμένο από το οικονομικό πρώτα και κατά δεύτερο λόγο, εάν υπάρχει συνάφεια ανάμεσα στο πολιτικό και κοινωνικό με το οικονομικό επιχείρημα από τους φορείς τους.

Read more

Ο G.A.P σε πρόσφατη ομιλία του σε έκθεση για την προώθηση γεωργικών προϊόντων διατύπωσε την εξής θέση: Η γενιά που σήμερα συνιστά τον παραγωγικό ιστό της χώρας είναι προβληματική. Πρώτα και κύρια έχει πρόβλημα διαφθοράς, πρόβλημα παραγωγικότητας, πρόβλημα αξιοπιστίας, πρόβλημα ανταγωνιστικότητας, πρόβλημα συνοχής κ.τ.λ. Σημαντικό είναι ότι ξέρει πάρα πολύ καλά ότι η γενιά στην οποία αναφέρεται είναι η λεγόμενη “γενιά του Πολυτεχνείου” . Αν και το μεταπολιτευτικό αυτό κατασκεύασμα αποτέλεσε τον εννοιολογικό κουβά βάσει του όποιου στηρίχτηκε το υπάρχον πολιτικό σύστημα πλέον βρίσκεται στο στόχαστρο επικοινωνιακών επιθέσεων από το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Προς τι όμως αυτή η μεταστροφή; Τι εννοεί τώρα ο G.A.P διατυπώνοντας αυτή τη θέση; Απλά ότι αυτό που επιβάλλεται να γίνει προκειμένου η χώρα να ορθοποδήσει είναι να αλλάξει αυτή η γενιά. Να αλλάξει η νοοτροπία της, ο τρόπος με τον οποίο σκέπτεται , η αντίληψη για το ποιά είναι η πραγματικότητα.

Read more

Το αστικό καπιταλιστικό σύστημα βασίζεται εξολοκλήρου στην παραγωγή υπεραξίας η οποία σε χρηματικούς όρους , στρεβλά, μεταφράζεται σε κέρδος. Προϋπόθεση και αποτέλεσμα της καπιταλιστικής παραγωγής, της κοινωνίας των αφεντικών, είναι η εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο , η μισθωτή σκλαβιά. Η ύπαρξη συνόρων ,κρατών, κυβερνήσεων, κομμάτων, υπερεθνικών οργανισμών, η θεσμοθέτηση κανόνων, το δίκαιο, οι κρατικοί μηχανισμοί καταστολής, τα μέσα μαζικής παραπληροφόρησης, όλα αλληλοσυσχετίζονται, αλληλεπιδρούν και διαπλέκονται με μοναδικό σκοπό την προάσπιση του συστήματος απαλλοτρίωσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Read more

1

Σκέψεις πάνω στην άτυπη ηγεμονία και τον συγκεντρωτισμό σε οριζόντιες δομές.
Κάθε σχηματοποίηση είναι και μια αφαίρεση από την πραγματικότητα. Στην περίπτωση μας το σχήμα φαντάζει απλό. Σε κάθε διευρυμένη ομάδα, οργάνωση κ.τ.λ. που λειτουργεί ως οριζόντια δομή, είναι επόμενο ανάμεσα στα άτομα που την αποτελούν να υπάρχουν διαφορετικές «ταχύτητες» αναλόγως της εμπειρίας, της συγκρότησης, των βιωμάτων του καθενός κ.τ.λ. Η διαφορά ταχύτητας αξιολογείται ως ένα γεγονός που από μόνο του δεν έχει ούτε θετική ούτε αρνητική χροιά. Όταν όμως από αυτές τις διαφορετικές ταχύτητες πρέπει να προκύψει ένας ενιαίος και κοινός λόγος για το κάθε τι, αυτό που παρατηρούμε είναι ότι η άποψη που φαίνεται ως η πιο συγκροτημένη απορροφά τις υπόλοιπες (οι οποίες πλέον συμμετέχουν ως προς τις λεπτομέρειες) και ο λόγος του φορέα (ή των φορέων) της Άποψης κατοχυρώνεται πλέον στο συλλογικό ως βαρύνουσας σημασίας με ένα ειδικό βάρος που δεν αναγνωρίζετε στους υπόλοιπους. Ο δρόμος για την παγίωση των «ταχυτήτων» και τη δημιουργία άτυπων ιεραρχιών είναι πλέον ανοιχτός. Read more

Στο αστικό-καπιταλιστικό περιβάλλον το ζήτημα της ανθρώπινης εξαθλίωσης, όσο αναπτύσσεται και μεγεθύνεται η οικονομία, έχει περάσει σε μια εντελώς διαφορετική σφαίρα συζήτησης. Αποδεχόμενοι το ρόλο της μισθωτής εργασίας στην κοινωνικοποίηση των ανθρώπων ,το σημείο ενδιαφέροντος στρέφεται όταν αυτή σταματά.
Το τι συμβαίνει σήμερα έχει να κάνει με το πώς λογίζεται ο άνθρωπος σαν υποκείμενο της ικανότητας του προς εργασία.. Όσο απαξιώνεται αυτή η ικανότητα και όσο ενισχύεται ο ρόλος του κεφαλαίου ,τόσο θα απαξιώνεται η εργασία σαν παραγωγός δύναμη πλούτου και φυσικά μετά το τέλος της δεν θα έχει καμία άξια. Read more

Από τις εκλογές του 2004 προέκυψε μετά από αρκετά χρόνια αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας  με την εκλογή της φιλελεύθερης κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή. Η χώρα εκείνη την περίοδο είχε δεσμευτεί (από πάρα πολλές απόψεις) για την πραγματοποίηση των ολυμπιακών αγώνων στην Αθήνα (κυρίως). Έτσι σε αυτή τη χρονική συγκυρία πρέπει να ικανοποιηθούν δύο συνθήκες που δεν συνάδουν καθόλου με τη φιλελεύθερη προσέγγιση της νεοεκλεγείσας κυβέρνησής. Ποια είναι αυτά; Η πραγματοποίηση δημόσιων δαπανών για την ολοκλήρωση της διαδικασίας των ολυμπιακών και η ικανοποίηση των προεκλογικών υποσχέσεων, που επίσης σήμαινε επιπλέον πραγματοποίηση κρατικής δαπάνης. Το αποτέλεσμα ήταν η καινούργια κυβέρνηση να έχει πέσει σε μια τεράστια αντίφαση. Ο θεωρητικός λόγος να είναι φιλελεύθερος και η πρακτική της να αγγίζει την κευνσιανή οπτική. Read more